مقبل هنرپژوه کوهنورد جوان بوكاني كه در آخرين سفرش به هيماليا سرپرستي تيم ملي كوهنوردي ايران را در صعود به قله برودپيك بر عهده داشت.

مقبل در سال 1362 متولد شده و از سال 77 ورزش كوهنوردي را آغاز كردو به زودي توانست قله هاي ترقي را طي كند . در سال 79 به عضويت تيم ملي درآمد و وي ركورد دار جوانترين صعود كننده به كوه لوتسه نپال، چهارمين قله رفيع جهان به ارتفاع هشت هزار و 416 متري در سن 19 سالگي بود. وي در سال 82 و در قله گاشربروم يك در حاليكه هم طناب مرحوم محمد اوراز بود در اثر سقوط بهمن حدود 600 متر سقوط كرداما زنده ماند ولي به دليل صدمات وارده تا مدتي از رفتن به كوهستان ممنوع بود. وي سرانجام در پاييز 86 و در حالي كه در ارتفاعات برده‌زرد بوكان در حال كوهنوردي و آموزش بود حدود 8 متر سقوط كرده به اغماء رفت و چند روز بعد درگذشت.

یادش گرامی

اوراز

آبيترين سلام ها نثار دوستداران کوهستانهای دور

باز با دلی آکنده از عشق و با نگاهی آکنده از احساس ديدن٬ به جرايد و به خصوص قسمت ورزشی آنها نگاه ميکنم ولی انگار به جز فوتبال و يکی دوتا ورزش ديگر در اين کشور چيز ديگری وجود ندارد .!!!!!!

از خودم ميپرسم «پس کوهنوردی چی شده !!!!؟؟؟؟ چی به سرش اومده ؟؟؟ واسه چی.......؟؟؟ » مات و مبهوت تنها صفحه سفيد کامپيوترمو نگاه ميکنم و تنها جوابم کشيدن يه آهه کوتاهه و والسلام

محمد اوراز که ميگن کيه؟؟؟ چی کارست ؟؟؟ کجاست؟؟؟

اينا رو يه مدت قبل يکی که اسم محمد اوراز رو شنيده بود از من پرسيد  خواستم بهش بگم که خوب محمد اوراز قهرمان اسطوره ای کوهنوردی کشورمونه ولی ديدم که نه بابا اين اگه بهش بگم که فوتباليست يا ..... نبوده که به مزاجشون خوش نميآد چون نميدونه که کوهنورديه چيه (حق هم داره بنده خدا)

باز از خودم میپرسم  مگه ميشه ٬ تقصير کيه ٬هيچ کس رو پيدا نکردم که بيشتر از خودم مقصر باشه به خودم ميگم دست مريزات اينه رسمش ٬راستی که دستت درد نکنه ٬اون محمدی که جونشو داد تا نماد هويت تو رو به دنيا بشناسونه رو به همين زودی فراموش کردی ٬فراموش کردی که با چه مکافاتی وارد تيم ملی شد با چه مشقاتی زندگی کرد اما حتی يه بار هم اعتراض نکرد ٬فراموش کردی که سال ۷۷ اورست رو به خاطر نه خودش صعود کرد ٬به همين زودی فراموش کردی که ميگفت «تو راه ملتم اگه جونم رو هم از دست بدم باکی ندارم ٬» به همين زودی صعود آخرش رو از ياد بردی ........

نه ٬ داره يه چيزايی يادم مياد انگار :

همين محمد بود که جناب آقای رييس جمهور محترم ٬وقتی از يکی از بزرگترين  کسب افتخارات برای اين مرز و بوم برميگشتن تنها بهشون يه جلد حافظ دادن

همين محمد بود که ..................

(ترسيدم که پرشين بلاگ بهم بيشتر از اين فضا نده و الا  خدا ميدونه که شکوه زياده )

راستی باز کم مونده بود که فراموش کنم که چيزی به دومين سالگرد محمد نمونده 

پس باز بايد از سر و کولمون بزنيم ؟؟؟؟؟/

نه نه نه   واسه آونی که تو راه ملتش و پرچمش ٬جونشو بده نبايد گريه کرد بايد اسمشو حک کرد و قاب گرفت و زد به ديوار دل و اسمشو گذاشت شهيـــــــــــــــــد

چه اسمه قشنگی ٬اسمی که خدا ٬رو کمتر بنده هاش ميذاره پس خدا بايد خيلی محمد رو دوست داشته باشه و چون خدا خيلی محمد رو دوست داره منم خيلی دوستش دارم

راستی باز کم مونده بود فراموش کنم که ...........!!!!!؟؟؟؟

يه دفعه اين شعر به ذهنم خطور کرد

با چرخ ستيزه کار مستبز و برو                   با گردش دهر درمياويز و برو

يک کاسه زهر است که مرگش خوانند          خوش درکش و جرعه بر جهان ريز و برو

شب و روزتون بخير .

شماره تماس من :

۰۹۱۴۴۴۳۱۳۶۸

قهرمان را نبايد کشت !!!!!!!!!!!

چندی پيش متوجه شديم که تعدادی ادم بی فرهنگ و تعدادی جغدان شب که بويی از انسانيت نبرده وبنای پيکار با قهرمانی را که نشانه عظمت يک ملت است را دارندو با شکستن سنگهای حمل شده توسط دوستانش  که با نوشتن جمله جاودان:اوراز جاودانه شد  قصد در مخدوش کردن چهره ی جاودان ابر مرد کوهستان را دارند.

ولی زهی خيال باطل......

هرگز نميرد آنکه دلش زنده شد به عشق    ثبت است بر جريده عالم دوام ما .

نتيجه گيريش به عهده ی خودتان .....

بزرگ مرد قرن

فولاد مرد کوه شکن

شير پای قرن

بر سکوی کدامين سنگ

 بر بلندای کدامين کوه

بر آسمان کدامين قله

هراسيد قلب گاشربروم از تو

ای آهن مرد زاده ی سبلان

                          به بار آمده قنديل

                                         پرورده دماوند

بر بلندای کدامين کوه ؟

زير فولادين پاهايت

                نلرزيد مگر

                 اورست      چوايو           شيشاپانگما           لوتسه        ماکالو                                                                               راکاپوشی

فريادت ميزنند گوش فرا ده

با توأند

با تو

     ای حماسه ساز کوهساران

                           ابر مرد کوهستان

هيچ باکت مباد هيچ

عظيم گامهايت

بر بلندای گاشربروم

بر بلندای لوتسه

بر بلندای اورست

خواهد ايستاد جاودان دوباره

هيچ باکت مباد هيچ

افکنده ای لرزه بر اندام

هيماليای پير مهمان خواه نا مهربان

بار بنديل بر بند 

بردار

بپاخيز

بپا خيز      با نام خدايت به پا خيز

به پشتوانه ملتت به پا خيز

به پا خيز و بنگر فاتحان قلوب صداقت بيداری خلق را

بپا خيز        بپا خيز           بپا خيز

اين شعر به ياد محمد عزيز و تقديم به دوستداران واقعيش

گياه وحشی

گياه وحشی کوهم نه لاله گلدان

مرا به بزم خوشی های خودسرانه مبر

ز زير سنگی يک روز سر زدم بيرون

به زير سنگی يک روز ميشوم مدفون

سرشت سنگی من زادگاه اندوه است

چرا ز يارم و ديارم دلم نميخندد

ز من طراوت و نرمی و رنگ و بو مخواه

گياه وحشی کوهم در انتظار بهار

مرا نوازش گرمی به گريه می آرد

مرا به گريه نيار مرا به خانه ببر

اين يکی از  شعرهايی بود که محمد خيلی دوست داشت که من  اين جسارت را به خود ميدهم که آن را تقديم کنم به همه دوستداران محمد عزيز

محمد جان

در نبود تو٬ از نقده دوست داشتنی با کوهنوردان بزرگش که پناهگاه رنجهايم بود ٬ گريزانم.

اما وظيفه داشتم همچنان که در اولين صعود هشت هزار متری تو ( ابر مرد و شاخص کوهنوردی ايران) خدمت رسيدم ٬امروز در سکوت و سوگ به خاک بوس مزارت بيابم .

شايد التيامی باشد بر دردهای ساليان دراز گذشته     .

زاگرس ٬

در رفته ها

             با آن شکوه تکيه به ما داشت

امروز؛

       گاهی مرا و شايد فردا ديگری را به سخره مينشيند

اينست که کوهمردان بزرگی همچو تو را خدا دوست دارد که در اوج افتخار و اقتدار از جهان فانی به نزد خويش ميبرد ٬تا در اين زر و زور و تزوير آلوده نشوند و اسطوره بمانند و تو عزيز ٬مانا و ماندگار شدی در اين جهان و جايگاه روحانی و ملکوتی يافتی در پيشگاه الهی .

با تشکر از استاد گرانقدر و عزيز و کسی که عمری برای ورزش اين مملکت تلاش کرد و با آرزوی موفقيت.

http://www.syna.ir/news/news_8777.html

http://www.syna.ir/news/news_8783.html

http://www.iribnews.ir/Full_fa.asp?news_id=123642716282159

له بيرت دی  کاتی له دايک بووی تو ده گريای و عاله م پی ده که نين وا بژی  پاشی مردنت هه ر تو پی  بکه نی  و عاله می  بوت بگرين

سلاو له قاره مانی نه مر :
به دليکی غه مين له دووری که ژه وانی

به ريزی کورد هاتووين .پاله وانيک که وه کوديکه پاله وانانی ئه م خاکه ژيا و

نه ناسراو رويشت .

شه هيد يک که ناوی ايران و به تايبت کوردی زيندو هيشت .

هه مو پير و جوان ترک و کورد فارس و بلوچ هاتووين په يمان ببه ستين که وه کو ئه وراز ئه وينداربين و ئه و يندار بمينين.

ئه وينداری ئايينی پاله وانی وه کو باوکه کانمان ؛ئه وينداری هيوا و ئوميد

ئه وينداری کويستانٍٍ و ته بيعت و پاکی و ئه وينداری ئه و که له هه مو که س  و هه موشت پاکتره.

هاتوين پيکه وه په يمان ببه ستين که وه کو ئه وراز دوور بين له بی ئامانجی و پيسی 

ده مار و ئه و بيرانه ی که ئينسان سه وز ناهيلی . وه کو ئه و بژين که ئه مرومان باشتر له دويکه و داها تومان باشتر له ئه مرومان بی.

هاتوين که وه کو چاوی تينوی ئه وراز بير که ينه وه که ته نيا گه يشتن به لوتکه ی کيوانی پر به رفوو ته ماوی ئه وی .شتيک له نيو دليا هانی ئه دا :ئه وراز!هه سته؛به رزايی و لوتکه له ولای هه ره سه ؛له و لای مردنه.

له به فرو هه رس مه ترسه.لوتکه له ريی تو و يستاوه تا هه مو بزانن که تو رويشتنت

ئه وی ؛نه مانه وه

Thank you for writing. I came here to Pakistan to see Muhammed in hosptial.
Your uncle was a very special man. He was also a very very good friend to me
and I loved him very much. He would not want us to regret his life - he
himself never regretted his path through the mountains. He knew that what he
did was dangerous but he believed in it and he lived a wonderful life. We must
celebrate his courage. I spent three months night and day with him in quite
difficult circumstances and every day I came to respect him more and more. He
was a great example of a man, of a modern Iranian and of a human. His
perspective on the world was unique, as was his drive and the courage with
which he pursued his dreams. You should be very proud of him. Please give all
my love to your father and Mohammed's mother and father and brothers and
sisters and friends. He loved his parents very much and talked abut them so
often to me. The only thing that worried him when climbing was the effect on
his parents. The best thing we can do for him and in his memory is to look
after his parents. Please look after them and remind them of what a wonderful
gift Mohammed was to the world. His life was indeed a heroic one and an
inspiration. With all my deepest sympathy and affection
Rory
Please tell me if there is anything I can do for the family
he was a great friend for me and very special man.

RORY stewart

(نويسنده بزرگ انگليسی که با محمد مسير بازرگان تا اصفهان را پياده طی کرد و ارادت خاصی به محمد داشت که حتی هنگام شنيدن خبر سقوط محمد خود را به پاکستان رسانده و همسفر عزيزش را تا آخر راه بدرقه راه بود بر او و بر اين جوانمردی, مروت و عشقش سلام و درود ميفرستيم رودريک در مورد محمد ميگويد ـ محمد به راستی انسانی استثنايی بودـ) 

يادمان باشدازامروز خطايی نکنيم  

                     گر که درخويش شکستيمصدايی نکنيم

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

                    طلب عشق ز هر بی سر و پايی نکنيم.

تابستان شهريور ماه ۸۲ روز سه شنبه روز غمباری بود روزی بود که محمد اوراز قهرمان تمام دنيای به اين بزرگی در رشته ی کوهنوردی در حالی که همه ی دنيا دعا ميخوانند تا شفا يابند درگذشت همه از اخلاق و رفتار او تعريف ميکردند طوری که نا خدا گاه شعری به ذهنم خطور کرد در آن روز چنان چيزی ميديدم که در تمام عمر خود مشاهده نکرده بودم در آن روز همه آنچنان گريه ميکردند که اشک از چشم خانواده ما هم جاری شد حالا به افتخار اين قهرمان فراموش نشدنی شعر خود را در پايين مينويسم (کردی )

به بونه ی وه فاتی روله ی شيری کورد په رورده ی خاکی پاکی کوردستان .

روله ی کوردی دلير بوی   تو گه وهه ر بوی

 تو شير بوی

خوری ئه وه رست ئه تو بوی               

روله ی کورد بوی تو زه ر بوی

هه لوی قه نديل و شاهو

هه ر ئه تو بوی هه ر ئه تو

هيچت نه ويست له جيهان

روله ی کوردی قاره مان

به زستانی سارد و سه رما

ميدالت بو کورد هينا

هه تا له دنيا مابوی که س قه دری نه زانی

ئه ستا که تو نه ماوی دهزانن قاره مانی

ئه م روژه که رويشتی نه مای له جيهان

کوردان دستيان کرد به شين و گريان

ئه ی روله  ی کورد له بو تو

هاسمانيش پريشان بو

له م روژه تاريکه دا

کوردان خوين ده بارينن

هه ورهکانيش له ئا سمان

ده گريه ن وده گرمه نن

احساسات پاک و معصومانه ی  دختر بچه ی دبستانی به نام  فرشته خضر زاده  از شهرستان نقده نسبت به پهلوان محمد اوراز .

I am very sad to hear about the death of mohammad oraz and send my condolencesto all of his friends and  familyand colleagues.with best regards

your sincerelly

Daniel mazor

نباشند برفهای دماوند

که باشند شاهد دوری تو

هيماليا برايت کوچک بود

صعودی بزرگ پيش رو داشتی

صعودی بر بلندای استقامت

ديدی

به نوک قله نرسيده

صعود کردی

صعودی اين چنين ديده بودی

کوه مادر بزرگان است

و هيماليا گهواره تو .

به عنوان يک هديه احساسی تقديم به يک قهرمان .

(احساسات  خانم سپيده جويباری نسبت به پهلوان محمد اوراز )

با تشکر از خانم جويباری و احساسات لطيفشان و با آرزوی موفقيت ايشان در تمامی مراحل زندگی .

اوراز.

 زندگينامه و فرازی از افتخارات زنده ياد (محمد اوراز)

کوه را وحشتناک دوست ميداشت .

(در دامان قنديل پرورش يافتم تا سرانجام اورست را به زانو درآوردم .)

در شامگاه۲۵ شهريور سال ۱۳۴۸ در گوشه ای از اين کره خاکی (شهرستان نقده) کودکی ديده به جهان هستی گشود . که بعد ها فاتح رفيع ترين قلل جهان گشت وپای بر ستيغ دنيا نهاد و لقب سلطان اورست را برازنده قامت سر وگونه خويش ساخت. اين فرزند برومند کسی نبود جز قهرمان بلند آوازه و پر افتخار ترين کوهنورد ايران سرافراز محمد اوراز . محمد زمانی از مادر متولد شد که پدر بزرگوار ايشان حاج احمد اوراز به واسطه شرکت در مبارزات آن زمان بر عليه رژيم ستمشاهی دوران حبس را در زندان فلک الا فلاک سپری می نمود و اين آغاز توأمان با درد و رنج دوری از پدر، سرآغاز زندگی بزرگ مرد تاريخ کوهنوردی ايران زمين را رقم زد .

محمد اولين سالهای زندگی را به سبب مشکلات ناشی از دستگيری پدر و سپس تبعيد آن بزرگوار به شهرستان کاشمر به دور از زادگاه و در نهايت ناملايمات روزگار به همراه خانواده در آن شهرستان سپری نمود و بعد از سه سال به شهرستان نقده بازگشت ودر همان اولين روزهای زندگی مجبور به تحمل مشکلات ناشی از زندگی در تبعيد شد و شايد همين نحوه شروع زندگی بود که نطفه اراده پولادين را در وجود محمد بنا نهاد .

سال ۱۳۵۵ مصادف بود با شروع دوران تحصيل محمد و ايشان دوران ابتدايی و راهنمايی و دبيرستان را با موفقيت تمام در شهرستان نقده سپری نمود و در سال ۶۵ـ۶۶ موفق به أخذ مدرک دیپلم در رشته اقتصاد وعلوم اجتماعی شد .

بعد از گرفتن دیپلم علی رغم شايستگی های فراوان به سبب مشکلات ويژه که خاص آن دوران بود از ورود به دانشگاه باز ماند .

روزی که جان فدا کنمت باورت شود

                                   دردا که جز به مرگ نسنجند قدر مرد

پاينده است کسی که در پستی و بلندی کهسار زندگی زیست و در سپيدی آن خاموش شد

با تشکر از گروه کوهنوردی دانشگاه صنعتی شريف

از طرف خانواده زنده ياد محمد اوراز.

شنيدم که چون قوی زيبا بميرد

فريبنده زاد و فريبا بميرد

شب مرگ تنها نشيند به موجی

رود گوشه های دور و تنها بميرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب که خود در ميان غزل ها بميرد

شب مرگ از بيم آنجا شتابد کز مرگ غافل شود تا بميرد 

من اين نکته گيرم که باور نکردم نديدم که قويی به صحرا بميرد

چو روزی ز آغوش دريا بر آمد شبی هم در آغوش دريا بميرد

تو دريای من بودی آغوش وا کن که ميخواهد اين قوی زيبا بميرد

به نام يگانه هستی عالم وجود

به ياد محمد عزيز

و به نام خالق کوهها

زندگی بال و پری دارد اندازه عشق    پرشی دارد با وسعت مرگ

گفته اند که محمد اوراز ۶۰۰متر سقوط کرده است.

ولی خوب ميدانيم که اوراز نه تنها ششصد متر بلکه تا بينهايت به دامان عشق صعود کرده است .امروز اورست به خود می بالد که سر آمد کوهنوردان را در خود داشته است .

او رفت تا صعود را معنای دگر بخشد و از عشق تعريفی نو نمايد

اورازی با خود داشت...........

(با تشکر از هيأت کوهنوردی بانوان استان استان تهران).

خانواده پهلوان محمد اوراز.

و با تشکر از تمامی دوستداران محمد عزيز و تمامی کسانی که محمد عزيزرا هيچ گاه فراموش نکرده و نخواهند کرد قربان همگی شما

سلام
به خاطر بازديد شما از بلاگم ممنونم.